)
Wyciąg z hokejowych przepisów, – czyli ciekawostki i detale w hokejowym meczu
Hokej na lodzie to jedna z najszybszych i najbardziej efektownych gier zespołowych na świecie. O tym powinien wiedzieć każdy fan i nie jest to nic nowego. Nowością też nie jest stwierdzenie, iż hokej na lodzie zalicza się do bardziej skomplikowanych dyscyplin, jeżeli chodzi o zasady i jego wszystkie przepisy. Chodzi dokładniej o to, że zwykły „szary” człowiek, gdy przyjdzie na swój pierwszy mecz hokejowy, to nie ma szans, aby w przeciągu godziny gry, opanował wszystkie zasady, czy nawet ich większą część.
Oficjalne przepisy hokeja na lodzie, opisują w najdrobniejszych szczegółach każdą sferę hokejowej rzeczywistości. Regulują wszystkie możliwe zagadnienia, z którymi mamy do czynienia w meczu hokejowym. Jest spora część przepisów, o których nawet największy zapalony kibic nie ma pojęcia. Co więcej, moim zdaniem jest także spora część przepisów, których treść może zadziwić nawet niektórych zawodników. Spora ilość przepisów opisuje zasady prawidłowej organizacji i technicznych zagadnień związanych z samym lodowiskiem, tak, aby uniknąć jakichkolwiek nieporozumień z organizacją meczu. Jest także multum zagadnień dotyczących samego sprzętu zawodników. Opisują one dokładnie wymiary poszczególnych ochraniaczy i to, co zawodnik musi mieć na sobie, a co niekoniecznie.
Warto więc zapoznać się z tymi ciekawostkami i przekonać się o tym, że praktycznie wszystko, co ma związek z tym sportem jest uregulowane w oficjalnych przepisach hokeja na lodzie. Niestety, nie zawsze wszystkie takie regulacje mają swoje odzwierciedlenie w rzeczywistości.
Lodowisko, – czyli biała lodowa powierzchnia
Tak jak wspomniałem w przepisach nie zapomniano o regulacji żadnego z elementów gry, który w jakiś sposób łączy się z tą dyscypliną. I tak na wstępie mamy do czynienia z definicją lodowiska, czyli białej lodowej powierzchni, na której rozgrywa się mecze. Wydawałoby się oczywiste, ale na wszelki wypadek jest ustalona ta definicja, żeby przypadkiem meczy nie rozgrywać na przykład na… zielonym lodzie. Lodowisko ma swoje ściśle określone wymiary, które to określają jego maksymalną i minimalną wielkość(długość i szerokość). Lodowisko otoczone jest bandami najwyżej na 1, 22 metra wysokimi i co ciekawe ze szczelinami pomiędzy nimi nie większymi niż 3 mm. Każda banda musi być opatrzona w taśmę odbojową koloru żółtego na wysokości do 25 cm od jej podstawy. Wszystkie drzwiczki umożliwiające wejście na tafle lodowiska muszą otwierać się na zewnątrz tafli, a szczelina między drzwiczkami i bandą też jest uregulowana i wynosi maksymalnie 5 mm szerokości. Patrząc trochę ponad taflę, można zauważyć siatki w strefach końcowych ponad bandami i osłonami pleksiglasowymi, które także są niezbędne na hali.
Jak wiadomo samo lodowisko oznakowane jest wieloma liniami koloru czerwonego i niebieskiego. Nie będę się już tu bardziej wgłębiał w ten temat, lecz tylko warto zaznaczyć, że każda linia, punkt wznowień, bulik, czy pole sędziowskie są dokładnie opisane, co do centymetra. Sama bramka powinna być tak zmocowana, aby podczas gry była jak to tylko możliwe nieruchoma. Jak wiemy, nie zawsze się to udaję i czasami grę przerywa bramka, która „wyskakuje” z wywierconych otworów. Na Igrzyskach Olimpijskich, Mistrzostwach Świata Seniorów i Seniorek gr. A, Dywizji I, Mistrzostwach Świata Juniorów do lat 20 i 18, jest obowiązkowym, a na pozostałych imprezach zalecanym stosowanie, takich kołków mocujących bramkę do powierzchni lodu, aby umożliwiały jej „wystawienie”, podczas kontaktu z zawodnikiem, w celu zapobieżenia kontuzjom.
Ławka graczy jest kolejnym elementem, który jest bardzo szczegółowo opisany w przepisach. Każdy z boksów musi mieć dwie par drzwiczek, z których jedna musi znajdować się w strefie neutralnej. Ławki graczy muszą być chronione przed dostępem osób innych niż gracze i sześciu oficjeli drużyny. Każda ławka powinna rozpoczynać się 2 metry od linii środkowej, a jej minimalna długość to 10 metrów. Nie może też być węższa niż 1,5 metra. Jeżeli natomiast chodzi o ławki kar, to muszą one być przystosowane dla przyjęcia 5 zawodników, lecz na szczęście rzadko spotykamy sytuację, gdy ławka ta jest pełna.
Kilka przepisów typowo organizacyjnych
Sekretarz zawodów powinien pełnić piecze nad zawodami i to on odpowiada za wiele technicznych szczegółów podczas gry. Czerwone światło za bramkami powinno być podłączone z urządzeniem czasowym w taki sposób, że kiedy zakończy się tercja sędzia bramkowy nie będzie w stanie go włączyć. Oczywiście decydującym momentem zdobycia bramki jest chwila, gdy krążek całkowicie przekroczy linię bramkową, zanim zakończy się tercja. Podczas zawodów sportowych, muzyka może być odtwarzana wyłącznie podczas rozgrzewki i w przerwach w grze. Istotne jest także to, że podczas „czasu” dla którejś z drużyn, także nie można włączać muzyki na hali. Każde lodowisko powinno posiadać odpowiednie szatnie dla każdej drużyny na 25 osób ze sprzętem, wyposażone w ławki, toaletę i natryski.
Jeśli na meczu nie została wyznaczona drużyna gospodarzy, współzawodniczące zespoły muszą między sobą uzgodnić przywileje gospodarza. Zazwyczaj używa się losowania za pomocą rzutu monetą lub innej metody. Wybrany gospodarz dysponuję kilkoma przywilejami przed drużyną gości. Przede wszystkim może on wybrać ławkę dla graczy, kolor swoich koszulek, a podczas wznowienia, po przerwie w grze, gospodarze ustawiają swoją linię graczy po drużynie gości. Nie zezwala się na przeprowadzenie rozgrzewki na lodzie jakiemukolwiek graczowi (nawet bramkarzowi), po zakończeniu pierwszej i drugiej tercji spotkania, ani podczas żadnej przerwy w grze. Drużyny także nie mogą zmieniać stron przed dogrywką lub rzutami karnymi, jeżeli tafla lodowa nie została oczyszczona.
Drużyny, gracze i ich sprzęt
Na początku każdego meczu, kierownik lub trener drużyny musi podać spis graczy i bramkarzy uprawnionych do gry. Od momentu rozpoczęcia gry, nie zezwala się na nanoszenie jakichkolwiek poprawek na liście graczy. Nie można także wyznaczyć, jako kapitana lub zastępcę kapitana drużyny, bramkarza, grającego trenera i menedżera. W sytuacjach takich, gdy na lodzie nie ma ani kapitana ani jego zastępcy, żaden z nich nie może opuścić ławki graczy w celu dyskusji z sędzią. Wyjątkowo może się tak stać, gdy sędzia główny wzywa do siebie kapitana.
Każdy sprzęt z wyjątkiem rękawic, kasków ochronnych, parkanów bramkarskich i oczywiście łyżew, musi być noszony pod ubiorem zewnętrznym (koszulką i getrami). Spora ilość przepisów dokładnie reguluję sprzęt do gry, tak, aby wszyscy zawodnicy mieli możliwie równe szanse. Łopatka kija oczywiście może być zakrzywiona, lecz nie bez granic. Przepisy ograniczają zakres krzywizny. Wygięcie łopatki ograniczyć należy w ten sposób, aby długość prostopadłej, mierzonej od linii prostej łączącej piętkę i koniec łopatki kija do punktu największego wygięcia, nie mogły przekroczyć 1, 5 cm. Mierzy się to przykładając łopatkę do równej powierzchni i mierzy wielkość wygięcia w najwyższym miejscu. Kask jest jednym z obowiązkowych sprzętów hokeisty. Powinien być noszony w ten sposób, aby jego dolna krawędź nie znajdowała się wyżej aniżeli jeden palec ponad łukiem brwi. Dodatkowo musi być prawidłowo zapięty pasek podbródkowy. Wszyscy zawodnicy w kategorii wiekowej poniżej 20 lat, jeśli nie używają pełnych masek na twarz, muszą założyć ochraniacz na zęby.
Każdy zawodnik jednej drużyny musi być ubrany w kask, koszulkę meczową, spodnie i getry o takim samym kolorze całej drużyny. Jednak bramkarz może występować w kasku o innych kolorach niż pozostali gracze. Podstawowy kolor musi pokrywać 80% każdego elementu stroju [nie licząc numeru i nazwisk – przyp. red.]. Na koniec warto wspomnieć o krążku, czyli o tym, bez czego nie moglibyśmy zagrać. Krążek wykonany jest z twardej gumy wulkanizowanej lub jakiegokolwiek innego materiału zatwierdzonego przez IIHF, w czarnym kolorze. Jego wymiary to: 7,62 cm średnicy, 2,54 cm grubości i od 156 do 170 gramów wagi.
Źródło: Oficjalne przepisy hokeja na lodzie IIHF
Opracował: Michał Okuniewski
